Kaymayanlar için Erciyes: dağda bir gün nasıl geçer?

Erciyes'te on dokuz mekanik tesisin ikisi gondoldur ve yalnızca bu ikisi yaya ziyaretçilere açıktır: Hacılar kapısındaki Lifos Gondol ve Tekir kapısındaki Tekir Gondol.

Lifos, 2.495 metreyle merkezin en uzun hattıdır ve kayak alanının en alçak noktasından, 2.088 metreden başlar. 2.636 metreye çıkar; yolculuk hem uzun hem manzara açısından kapsamlıdır.

Tekir Gondol ise 1.602 metre uzunluğunda, 2.209 metreden 2.466 metreye çıkar. İkisi de kapalı kabinlidir, yani rüzgâr ve soğuk içeri girmez.

Telesiyej açık bir koltuktur ve kayak ekipmanı olmadan kullanılmaz. Gondol ise kapalı bir kabindir; normal kışlık kıyafetle, ekipmansız binilir.

Bu fark, kaymayan bir ziyaretçi için dağa çıkıp çıkamamak arasındaki farktır. Ayrıca soğuk bir günde on dakikalık bir yolculuğu keyifli hâle getirir.

Rüzgârlı günlerde ek bir avantaj daha vardır: kapalı kabinler açık telesiyejlerden daha dayanıklıdır ve çalışmaya devam etme olasılıkları daha yüksektir.

Üst istasyonlarda asıl deneyim manzaradır. Erciyes Dağı 3.917 metrelik bir volkanik zirvedir ve çevresindeki İç Anadolu düzlüklerinden keskin biçimde yükselir; bu, yukarıdan bakıldığında alışılmadık bir görüntü verir.

İkinci deneyim kayakçıları izlemektir. Pistlerin ve tesislerin işleyişini yukarıdan görmek, kayak yapmayan biri için de ilgi çekicidir.

Üçüncüsü fotoğraftır. Yüksek irtifada ışık berraktır ve kar yüzeyi kontrastı artırır; özellikle sabah ve geç öğleden sonra saatleri fotoğraf için elverişlidir.

Yükseklik kaymayan biri için de geçerlidir. 2.500 metrede hava taban kotundan belirgin şekilde soğuktur ve rüzgâr hissedilen sıcaklığı daha da düşürür; şehirde yeterli olan bir mont yukarıda yetmeyebilir.

Güneş koruması da aynı şekilde gereklidir. Yüksek irtifada ultraviyole güçlüdür ve kar yüzeyi onu geri yansıtır; kaymayan bir ziyaretçi de yanabilir.

Ayakkabı önemlidir. Kar üzerinde yürüyeceğiniz için kaymayan tabanlı ve su geçirmez bir ayakkabı gerekir; şehir ayakkabısıyla üst istasyonda dolaşmak hem soğuk hem risklidir.

En pratik düzen, kayan ve kaymayan üyelerin üst istasyonda buluşmasıdır. Kayakçılar pistte ilerlerken kaymayan üyeler gondolla çıkar ve belirlenen noktada birleşilir.

Buluşma saatini gerçekçi belirleyin. Kayakçıların bir turdan dönmesi tahmin edilenden uzun sürer; yarım saatlik bir pay bırakmak, kimsenin soğukta beklememesini sağlar.

Telefonların soğukta hızla bittiğini hesaba katın. Tam şarjlı çıkın ve telefonu iç cepte taşıyın; iletişim kesildiğinde karma bir grubu toplamak zorlaşır.

Kaymayan bir ziyaretçi için her gün dağa çıkmak zorunlu değildir. Erciyes'in Kayseri'ye yakınlığı, bazı günleri şehirde geçirmeyi gerçek bir alternatif hâline getirir.

Bu, çoğu Türk kayak merkezinde bulunmayan bir esnekliktir. Uzak bir merkezde kaymayan biri gün boyu tesiste sıkışırken, burada şehir bir seçenek olarak durur.

Karma gruplar için konaklamayı şehirde yapmak bu yüzden genellikle daha işlevseldir: kayanlar dağa çıkar, kaymayanlar şehirde kalır ve akşam buluşulur.

Kaymayan bir ziyaretçi için sabahın çok erken saatleri gerekli değildir; kayakçıların ilk tesise yetişme telaşı sizin için geçerli değil. Buna karşılık öğle saatleri hem gondol kuyruğunun hem üst istasyondaki kalabalığın en yoğun olduğu dilimdir.

En rahat pencere genellikle sabah geç saatlerdir: kuyruk erimiş, hava ısınmış ve üst istasyon henüz dolmamış olur. Işık da bu saatte fotoğraf için elverişlidir.

Gün sonunda inişi erken planlayın. Son gondol saatini kaçırmak, kaymayan biri için aşağı inecek başka bir yol olmadığı anlamına gelir; bu saati baştan öğrenmek gerekir.